روزی که قهرمانها حرف میزنند ، نه دیگران به جای آنها ، خودشان و تنها خودشان از خواسته هایشان ، آرمانهایشان ، مطالباتشان میگویند نه دیگران . مثل همه ی سال که روی دهانهایشان ماسک میگذارند و هی میخواهند بگویند که آرمان این ها چه بوده است ، آرمان شهدا چه بوده است . این روزها روزهایی است که روزه های سکوتشان را میشکنند و میگویند از حقیقت .  

غم انگیز است که بخشی از تاریخ زنده ی کشورمان ، فقط یک هفته وقت دارد ، و کاش داشته باشد و کاش بگذارند که خودشان حرف بزنند و کاش بگذارند تنها خودِ خودشان بگویند که آرمانشان ، آرمانشهرشان چه بوده است . 
غم انگیز است ، اما من این روزها را دوست دارم . تاریخ زنده ای که قضاوت نمیخواهد ، سرچ عظیمی نمیخواهد ، نسخه شناسی نمیخواهد ؛ فقط دو گوش شنوا میخواهد و اندکی صبر برای شنیدن حرفهای قهرمانانی که زنده اند ، نفس میکشند و هنوز هم حرف میزنند . 
غم انگیز است ، میترسم روزی برسد که مثل همیشه ی تاریخ حرفهایشان جعل شود .
من این روزها را دوست دارم . روزهایی که قهرمانهای واقعی به شهر باز میگردند ، اینبار با عصا ، گاه ویلچر ، گاه با کپسول اکسیژن اما هر طور هست می آیند .
روزهایی که همه ی مردم اعتراف میکنند که همه شان در ان روزها با هم بودند و همه شان بودند . روزهایی که مردم کشوری قهرمانهای واقعی اش را میبیند و افتخار میکند همین روزهاست . اما کاش دیگر از شهر نروند چون حافظه هامان کوتاه است و سودجویان فراوان. 
من این روزهای کشورم را دوست دارم و میدانم که همه ی مردمان ایران قهرمانهای واقعی شان را دوست دارند و قهرمانها هم مردم را . 
من این روزها را دوست دارم .